Το πρόβλημα της νέας γρίπης απασχολεί έντονα την ελληνική κοινή γνώμη. Η μέχρι τώρα συμπεριφορά της Κυβέρνησης στο ζήτημα της προετοιμασίας της χώρας για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης πανδημίας της νέας γρίπης, δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για το εάν αυτή έχει αντιληφθεί σωστά το ζήτημα και εάν προχωρά στις απαιτούμενες ενέργειες ή εξαντλείται κατά την προσφιλή της τακτική σε επικοινωνιακούς χειρισμούς οι οποίοι δημιουργούν σύγχυση και πανικό στους έλληνες πολίτες. Ο Υπουργός Υγείας, ο οποίος κλήθηκε επανειλημμένα να γνωστοποιήσει στο Κοινοβούλιο, την επιστημονική κοινότητα και στο λαό Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την αντιμετώπιση της νέας γρίπης, δεν το έχει πράξει μέχρι σήμερα.  Μάλιστα στη χθεσινή (28/7/09) συνεδρίαση της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής δεν απαντήθηκαν κρίσιμα ερωτήματα που τέθηκαν από τους Βουλευτές μας  ούτε παραδόθηκε το πολυσυζητημένο Εθνικό Σχέδιο Δράσης, που ισχυρίζεται ότι έχει εκπονήσει η κυβέρνηση.

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου για τα όρια συνταξιοδότησης των γυναικών στο δημόσιο είναι προδιαγεγραμμένη. Όχι επειδή το δικαστήριο μας εχθρεύεται, αλλά επειδή η κυβέρνηση της ΝΔ χειρίσθηκε το θέμα με απαράδεκτη ελαφρότητα. Δεν αντέδρασε εγκαίρως και αποτελεσματικά στη λογική του δικαστηρίου που υποστήριζε ότι η σύνταξη που οι γυναίκες δημόσιοι υπάλληλοι λαμβάνουν από Δημόσιο, δεν είναι η ΚΥΡΙΑ αλλά ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει κανένα δικαίωμα να παρεμβαίνει στις κύριες συντάξεις αλλά μόνο στις επαγγελματικές, που θεωρούνται αμοιβές και υπόκεινται στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία για ισότητα ανδρών και γυναικών. Τώρα όμως είναι αργά.

Το θέμα είναι πολύ σοβαρότερο απ’ ότι φαίνεται. Η υπόθεση δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Αν δεχθούμε (και μάλιστα σε περίοδο κρίσης) ότι η σύνταξη των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι η κύρια (η κοινωνική τους σύνταξη) τότε ποιος την εγγυάται; Ισχύουν οι εγγυήσεις του δημοσίου; Τι θα μπορούσε να ακολουθήσει; Αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη. Βλάπτει σοβαρά τον πολίτη.

Με επίκαιρη της προς τον Υπουργό Υγείας, που συζητήθηκε χθες στη Βουλή, η Μαρία Δαμανάκη, έθεσε το θέμα της εισήγησης που έχει υποβάλει προ μηνών η Διοίκηση του Οργανισμού Καταπολέμησης των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), για την οργάνωση ενός συστήματος ελεγχόμενης δευτεροβάθμιας περίθαλψης εξαρτημένων ατόμων.

Το παραπάνω σύστημα προβλέπει την παροχή ιατρικών και υποστηρικτικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένης και της χορήγησης υποκατάστατων της ηρωίνης, από γιατρούς ανεξαρτήτως ειδικότητας, κατόπιν ειδικής άδειας και ειδικής εκπαίδευσης.

Με την παραπάνω ερώτηση η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ζήτησε να ενημερωθεί η Βουλή για την τύχη της πρωτοποριακής αυτής εισήγησης, καθώς και τη θέση του Υπουργείου απέναντι σ’ αυτή.

Όπως είναι γνωστό, οι ελλείψεις σε πληρώματα ασθενοφόρων του Ε.Κ.Α.Β. είναι ιδιαίτερα οξυμμένες, με αποτέλεσμα η υπηρεσία να αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα λειτουργίας, με προφανή αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο.

Παρά ταύτα, έγινε γνωστό ότι στις 26-2-09 η διοίκηση του Ε.Κ.Α.Β. δρομολόγησε μετάταξη σε θέσεις διοικητικών υπαλλήλων 22 ατόμων , υπαλλήλων πληρωμάτων ασθενοφόρων (διασώστες) – αριθμός που ισοδυναμεί με υπερπλήρη πληρώματα δύο ασθενοφόρων -, προφανώς για να εξυπηρετήσει δικούς της ρουσφετολογικούς σκοπούς ή ανάλογους του κυβερνώντος κόμματος.

Χωρίς τζαμί και νεκροταφείο παραμένουν για περισσότερο από 30 χρόνια οι πάνω από 215 χιλιάδες μουσουλμάνοι που διαβιούν στην Αθήνα. Η πολιτεία δεν έχει ακόμα μεριμνήσει για την δημιουργία τζαμιού, ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη άσκηση της θρησκευτικής ελευθερίας, με αποτέλεσμα να έχουν ιδρυθεί 60 περίπου χώροι «λατρείας» σε πολυκατοικίες και διάφορες περιοχές της Αθήνας οι οποίοι παρουσιάζονται ως «πολιτιστικά κέντρα». Όπως μάλιστα καταγγέλλουν εκπρόσωποι της μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα τα έγγραφα που τους έχουν ζητηθεί από το Υπουργείο Παιδείας έχουν χαθεί ήδη δύο φορές. Παρόμοιες καθυστερήσεις παρουσιάζονται και στην κατασκευή μουσουλμανικού νεκροταφείου, παρά το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ελλάδας έχει από το 2005 παραχωρήσει χώρο στο Σχιστό.

Η θρησκευτική ελευθερία και η ελευθερία της έκφρασης, αποτελούν απαράγραπτα δικαιώματα του ανθρώπου. Οφείλουν να προστατεύονται και να κατοχυρώνονται σε ένα κράτος  δικαίου, τόσο από το ίδιο το κράτος όσο και από το σύνολο της κοινωνίας.