Η κόρη μου ρωτά: «Τι ήταν το Woodstock;»
Απαντώ: «Φεστιβάλ Μουσικής. Και όχι μόνο. Κοντά στη Νέα Υόρκη. Το 1969».
«Και γιατί έχετε όλοι κολλήσει μ’ αυτό»;
«Γιατί μαζεύτηκαν 400.000 άνθρωποι ν’ ακούσουν μουσικά συγκροτήματα του ροκ και να διαδηλώσουν ενάντια σ’ αυτό που ήταν τότε η Αμερική».
«Ε καλά! Σιγά το νούμερο. Σήμερα η Madonna μαζεύει κάθε τρείς και λίγο ένα εκατομμύριο».

Προσπαθώ να εξηγήσω τι συνέβη χωρίς να χρησιμοποιήσω τη φράση της μαμάς μου: «εμείς στον καιρό μας». . .

Αλλά η αλήθεια είναι πως από τότε μέχρι σήμερα ο κόσμος έτρεξε πολύ πιο γρήγορα απ΄ότι το μυαλό μπορεί να συλλάβει. Να ξεκινήσω λοιπόν διαφορετικά:

Πριν σαράντα χρόνια το internet, το κινητό, τα sms, τα emails, δεν υπήρχαν στη ζωή μας. Ο καθένας ζούσε στο χωριό του. Σ’ αυτό τον άλλο κόσμο κάποιοι προσπάθησαν απλώς να διοργανώσουν μια συνάντηση ροκ και φολκ μουσικής. Με το αζημίωτο φυσικά. Η ιδέα ήταν ο ανοιχτός χώρος και η χίπικη φιλοσοφία: Μουσική, αλκοόλ, μαριχουάνα και ελεύθερο σεξ. Η οργάνωση ήταν σχεδόν ερασιτεχνική. Η εξουσία από την αρχή αρνητική. Η γιορτή αντιμετωπίσθηκε ως υπόθεση περιθωριακή, ως συνάθροιση επικίνδυνων και ταραχοποιών στοιχείων. Όχι μόνο δεν προβλήθηκε από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της εποχής, αλλά δυσκολεύθηκε να βρει ακόμη και χώρο για να φιλοξενηθεί. Το κτήμα που προσφέρθηκε δεν ήταν καν στο Woodstock, αλλά λίγο πιο έξω στους λόφους του Bethel. Η μουσική βιομηχανία ήταν απούσα. Τα μεγάλα ονόματα της εποχής δεν ήταν εκεί: Δεν ήταν οι Beatles η οι Rolling Stones, ούτε ο Dylan ή οι Simon και Garfunkel, δεν ήταν οι Doors ή οι Led Zeppelin. Δεν υπήρχαν καθόλου ονόματα της soul – η Aretha Franklin, ο Stevie Wonder, ο Marvin Gaye ή οι Temptations. Η κινητοποίηση έγινε στόμα με στόμα και από ραδιοφωνικούς σταθμούς μικρής εμβέλειας.

Με αφορμή τις δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά μετά τη σημερινή συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, η Μαρία Δαμανάκη προέβη στην παρακάτω δήλωση:

«Επιτέλους ακούσαμε για μια συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, η οποία είχε συσταθεί το 2005 και η οποία έκτοτε παρέμεινε στην αφάνεια. Οι υποσχέσεις για το μέλλον επαναλαμβάνουν κυβερνητικές εξαγγελίες γνωστές ήδη από το 2004. Η κατάσταση θα ήταν διαφορετική εάν η κυβέρνηση είχε φροντίσει ώστε να υπάρχει Τομεακό Πρόγραμμα από το Δ’ ΚΠΣ για τον πολιτισμό. Αυτή η έλλειψη είναι τεράστια. Σφραγίζει και θα σφραγίζει τη μιζέρια της κυβερνητικής πολιτικής για το Σύγχρονο Πολιτισμό και το Μνημειακό Απόθεμα της χώρας.»

Το έργο της Οριζόντιας Δράσης των Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών ξεκίνησε στο πλαίσο του Επιχειρησιακού Προγράμματος "Εκπαίδευση και Αρχική Επαγγελματική Κατάρτιση" (Ε.Π.Ε.Α.Ε.Κ.), Β’ ΚΠΣ και συνεχίστηκε με το αντίστοιχο έργο στο πλαίσιο του ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ, Γ’ ΚΠΣ, με σκοπό να καταστήσει τις πληροφοριακές πηγές των Βιβλιοθηκών των μελών της προσιτές σε όλη την ακαδημαϊκή και ερευνητική κοινότητα της Ελλάδας. Ωστόσο οι διαδικασίες χρηματοδότησης για την τριετία 2009-2011 δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις του Υπουργού, με αποτέλεσμα τα Ελληνικά ΑΕΙ, ΤΕΙ και Ερευνητικά Ιδρύματα να μην έχουν πλέον πρόσβαση σε περισσότερους από 9,000 τίτλους επιστημονικών ηλεκτρονικών περιοδικών. Οι συνέπειες της διακοπής της πρόσβασης στα ηλεκτρονικά περιοδικά είναι βαρύτατες για την υποστήριξη της έρευνας και της εκπαίδευσης της χώρας, σε μια εποχή που η πρόσβαση στην πληροφορία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την πρόοδο και εξέλιξη μιας χώρας.

Ο Οργανισμός Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΟΕΕΚ) στο πλαίσιο της κοινωνικής εκπαιδευτικής μέριμνας έχει καθιερώσει για τους καταρτιζομένους στα Δημόσια ΙΕΚ, αρμοδιότητας Υπουργείου Παιδείας, θεσμό υποτροφιών προκειμένου να συμβάλλει στη δημιουργία κινήτρων και να συνδράμει τους κοινωνικά ασθενέστερους. Οι υποτροφίες αυτές δεν έχουν ακόμα καταβληθεί στους δικαιούχους σπουδαστές για το έτος 2007-2008, με αποτέλεσμα πολλοί καταρτιζόμενοι με σπουδαστικά δάνεια να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις δανειακές τους υποχρεώσεις. Η παράλογη αυτή καθυστέρηση, που κοντεύει να ξεπεράσει τους 11 μήνες, και η μεταφορά ευθυνών από τη μία υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας στην άλλη δημιουργεί αγανάκτηση στους δικαιούχους και πλήττει την αξιοπιστία της πολιτείας και του Υπουργείου.

Ακριβώς ένα μήνα μετά τον καταστροφικό σεισμό που συγκλόνισε την πόλη Λ’Ακουιλα στην Ιταλία, οι εκεί εγγεγραμμένοι φοιτητές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ολοκλήρωσης των σπουδών τους ενώ οι συνθήκες διαβίωσης παραμένουν απαγορευτικές.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πανεπιστήμιο έχει καταστραφεί ενώ η μέριμνα για τους σεισμόπληκτους φοιτητές είναι υποτυπώδης. Οι φοιτητές και οι γονείς τους βρίσκονται σε μεγάλη αγωνία για το μέλλον τους. Εκφράζουν φόβους για την σωματική τους ακεραιότητα εφόσον απαιτηθεί η επιστροφή τους στη Λ’Ακουιλα αλλά και δεν έχουν ενημέρωση για το τι μέλλει γενέσθαι σχετικά με τις σπουδές τους.

Επειδή η εμπειρία ενός τέτοιου σεισμού, πέραν του τραύματος, ενέχει και μεγάλη προσωπική αναστάτωση, επειδή εξακολουθεί να υπάρχει κενό πληροφόρησης για τις επόμενες ενέργειες, και επειδή πρέπει να γίνει οτιδήποτε είναι δυνατόν για να διασφαλισθεί η συνέχιση των σπουδών των σεισμοπαθών φοιτητών,

Ερωτώνται η κυρία Υπουργός Εξωτερικών και ο κ. Υπουργός Παιδείας:

1. Ποιος είναι ο ακριβής αριθμός των εγγεγραμμένων Ελλήνων φοιτητών στο πανεπιστήμιο της Λ’Ακουιλα, σε ποιες Σχολές φοιτούν και σε ποια ακαδημαϊκά έτη;

2. Σε ποιες ενέργειες έχουν προβεί προκειμένου να αποκτήσουν επίσημη πληροφόρηση από την ιταλική κυβέρνηση σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και ποια είναι τα ειδικά μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο της κοινωνικής τους υποστήριξης αλλά και για την ολοκλήρωση των σπουδών τους;

3. Που βρίσκεται σ΄αυτή τη φάση η συνεργασία με τους επίσημους φορείς της ιταλικής κυβέρνησης και ποιο επίπεδο συνεννόησης έχει επιτευχθεί προκειμένου νε βρεθούν δίκαιες και κοινωνικά αποδεκτές λύσεις?