Η οικονομική κρίση είναι πρωτόγνωρη όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη. Η διαχείριση της δεν είναι ούτε μονοσήμαντη ούτε εύκολη.

Σήμερα, μετά δύο χρόνια, ο κίνδυνος μιας συνολικής ύφεσης της Ευρωπαϊκής οικονομίας έχει πείσει πολλούς στην Ευρώπη να αλλάξουν απόψεις. Έτσι αρκετοί πια υποστηρίζουν αυτό, που κάποιοι από μας διατυπώναμε στα Ευρωπαϊκά Όργανα εξ'αρχής: Πως η δημοσιονομική εξυγίανση είναι μεν απαραίτητη για την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζονται συγκεκριμένα μέτρα ανάπτυξης και ενίσχυσης της απασχόλησης τα οποία οφείλουμε σύντομα να υιοθετήσουμε.

Μιλώντας για την Ελλάδα, είναι σαφές ότι χρειαζόμαστε δημοσιονομικά μέτρα αναγκαία για τη θετική προοπτική της χώρας και την παραμονή της στην Ευρωζώνη, αλλά επείγει και η υιοθέτηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Διαφορετικά, τα σκληρά μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας θα ανατροφοδοτούν την ύφεση, θα αυξάνουν την ανεργία, με όλα τα συνεπακόλουθα, και θα οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση και οικονομική και κοινωνική ασφυξία.

Ενώ αυτά είναι βέβαια, ζούμε μια οδυνηρή πραγματικότητα: Tα Ευρωπαϊκά κονδύλια μένουν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητα.

Μέχρι πριν λίγους μήνες το ποσοστό απορροφητικότητας της Ελλάδας από τα Κοινοτικά Διαρθρωτικά Ταμεία δεν έφτανε το 14%.  Το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται  βελτιωμένο. Ωστόσο απέχει πολύ από το ζητούμενο.  Τα κονδύλια που κινδυνεύουν να χαθούν αφορούν εκατοντάδες έργα υποδομών που υπολογίζεται ότι δημιουργούν τουλάχιστον 200.000 νέες θέσεις εργασίας. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο βασικός λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες για χρηματοδότηση. Κύριος ανασταλτικός παράγοντας είναι το υψηλό επενδυτικό ρίσκο που αποτρέπει τους ιδιώτες επενδυτές να αναλάβουν πρωτοβουλίες, η μεγάλη έλλειψη ρευστότητας και η αδυναμία χρηματοδότησης από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Το πρόβλημα επιδεινώνεται εξ΄αιτίας των σοβαρών αδυναμιών της ελληνικής διοίκησης να διαχειριστεί και να οργανώσει τα πράγματα.

Η πρότασή μου, που έχει ήδη κατατεθεί, στα αρμόδια όργανα της Κομισιόν, από τον Αύγουστο είναι απλή:

Να δημιουργηθεί ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο Εγγυοδοσίας με την αξιοποίηση των αδιάθετων δεσμευμένων πόρων  από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία,  με σκοπό τη μόχλευση των επενδύσεων και την εξασφάλιση της δανειοδότησης των έργων.  Τα κονδύλια αυτά δεν θα μπορούν βεβαίως να χρησιμοποιηθούν για την απευθείας χρηματοδότηση προτάσεων. Αυτό μπορεί μόνο να γίνεται με τη θεσμοθετημένη ευρωπαϊκή διαδικασία. Θα μπορούν ωστόσο να χρησιμεύσουν ως εγγυοδοσία προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ή άλλους  χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς ώστε αυτοί με τη σειρά τους να δανειοδοτήσουν ιδιωτικές πρωτοβουλίες επενδύσεων. Στη πράξη η κίνηση αυτή θα  αμβλύνει τον επενδυτικό κίνδυνο και θα δώσει ρευστότητα στην αγορά.

Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να ξεμπλοκαριστούν σημαντικές επενδύσεις σε μια σειρά τομείς που αποτελούν αναπτυξιακές προτεραιότητες για τη χώρα (αυτοκινητόδρομοι, απόβλητα, ενέργεια κ.α.), που με τη σειρά τους μπορούν να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη και την απασχόληση. Εφ' όσον υπάρξει πολιτική βούληση τα όποια διαδικαστικά προβλήματα μπορούν να ξεπερασθούν. Η Κομισιόν ήδη έχει τοποθετηθεί κατ' αρχήν θετικά στην πρόταση και δουλεύουμε για την πραγματοποίηση της. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να τη στηρίξει πρακτικά και στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Χρειάζεται να συνεργασθούμε εδώ όλοι.

[ Πίσω ]