Εχουν περάσει χρόνια από τότε που η φωνή της, από τον παράνομο ραδιοφωνικό πομπό που είχε στηθεί στο Πολυτεχνείο, μιλούσε στις ψυχές των Ελλήνων, τις τρεις εκείνες ημέρες της εξέγερσης ενάντια στη χούντα.
 
Εχουν περάσει χρόνια από τότε που το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» αντηχούσε στις συγκεντρώσεις και στις πορείες και που η Μαρία Δαμανάκη περνούσε για πρώτη φορά, το 1977, εκλεγμένη με το ΚΚΕ, το κατώφλι της Βουλής, στα 25 της, και ήταν το νεότερο μέλος του Κοινοβουλίου.

Μια πολιτική διαδρομή 37 και πλέον χρόνων έχει διανύσει ήδη η Μαρία Δαμανάκη και τώρα φαίνεται να ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο σ' αυτή, καθώς, χθες, πέρασε από ακρόαση, ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου, προκειμένου να εγκριθεί η τοποθέτησή της στη θέση του επιτρόπου για το χαρτοφυλάκιο Αλιείας και Θεμάτων Θαλάσσης της Κομισιόν.

Στους δύο μήνες που πέρασαν απ' όταν ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε την απόφασή του και την πρότεινε για επίτροπο της χώρας μας στην Ε.Ε, η κ. Δαμανάκη στρώθηκε στη δουλειά. «Μπήκε στα βαθιά», διαβάζοντας νύχτα και μέρα, ενημερώθηκε -ενόψει της ακρόασης και όχι μόνο- για μια σειρά από θέματα αρμοδιότητας του συγκεκριμένου χαρτοφυλακίου, μελέτησε κάθε λεπτομέρεια για ζητήματα με τα οποία δεν ήταν και τόσο εξοικειωμένη.

Η κ. Δαμανάκη μπορεί να μην είναι η πρώτη γυναίκα Ελληνίδα επίτροπος στην Ε.Ε. (έχουν προηγηθεί η Βάσω Παπανδρέου και η Αννα Διαμαντοπούλου) αλλά έχει πολλές άλλες πρωτιές. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Βουλής (1986-1990) και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος κόμματος, του ΣΥΝ, από το 1991 έως το 1993, όταν το κόμμα έμεινε εκτός Βουλής και η ίδια παραιτήθηκε.

Κατεβαίνει δύο φορές υποψήφια δήμαρχος Αθηναίων, μία το 1994 με τον ΣΥΝ και μία το 1998 με τη στήριξη ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ ενώ το 1996 και το 2000 εκλέχθηκε και πάλι βουλευτής με τον ΣΥΝ. Τα επόμενα χρόνια συνάδελφοί της, βουλευτές στο ίδιο κόμμα, θα της καταλογίσουν ότι αρχίζει να «φλερτάρει με το ΠΑΣΟΚ». Τον Οκτώβριο του 2003 παίρνει τελικά «διαζύγιο» από τον ΣΥΝ, αποχωρεί και παραιτείται από το βουλευτικό αξίωμα δηλώνοντας όμως ότι θα συνεχίσει να υπάρχει στη δημόσια ζωή και να παλεύει για μια Αριστερά ευρωπαϊκή, σύγχρονη, ανανεωτική.

Στις εκλογές του 2004, κατεβαίνει με το ΠΑΣΟΚ στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και στις πρόσφατες του 2009 εκλέγεται βουλευτής Β' Αθήνας. Εκλέγεται επίσης μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ενώ ο Γ. Παπανδρέου της αναθέτει αρμοδιότητες για θέματα Παιδείας, Κοινωνικών Υποθέσεων και Πολιτισμού.

«Υπάρχει μια μερίδα όχι μόνο των μίντια αλλά και της κοινής γνώμης που μου καταλογίζουν πολιτική ιδιοτέλεια και είναι όσοι θεωρούν ότι επαναστατική στάση στην εποχή μας είναι το να μην αλλάζεις. Δεν συμφωνώ καθόλου. Αλίμονο αν προσπαθούμε να υπηρετήσουμε το σήμερα με τα όπλα τού χθες. Το μεγάλο στοίχημα για κάθε πολιτικό είναι το πώς να αλλάζει συνεχώς, αρκεί να μη χάσει τις βαθύτερες αξίες του» λέει η ίδια -σε συνέντευξη στο γυναικείο περιοδικό της «Κ.Ε.» W/e (17/1/2010)- ερωτηθείσα για τις κομματικές «μετεγγραφές» της και για την κριτική που δέχεται, ότι χρησιμοποίησε το μαχητικό παρελθόν της για λόγους πολιτικής ιδιοτέλειας.

Λίγους μήνες πριν, είχε αρνηθεί την υπουργοποίησή της. Είπε «όχι» όταν ο Γ. Παπανδρέου της πρότεινε να γίνει υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη γιατί, όπως δήλωσε, πίστευε ότι δεν θα απέδιδε εκεί. Δέχτηκε όμως με «χαρά και συγκίνηση» την επιλογή του πρωθυπουργού να είναι η επίτροπος της χώρας μας στην Ε.Ε.

Τώρα θα κληθεί, το πιθανότερο, για μία ακόμη φορά, να τα βγάλει πέρα σε ένα δύσκολο -αν και δεν μοιάζει να τη φοβίζει αυτό- πόστο στις Βρυξέλλες. Να... αποδείξει ότι «το θηλυκό πρόσωπο της εξουσίας», για να δανειστούμε τον τίτλο ενός βιβλίου της (μια έρευνα για τη συμμετοχή των γυναικών στη λήψη αποφάσεων), ζει και... βασιλεύει. Η ίδια εξάλλου, σε πρόσφατη συνέντευξή της στο «BHMagazino», έχει πει: «...σας διαβεβαιώ ότι οι γυναίκες αγαπούν την εξουσία εξίσου με τους άντρες. Το καλύπτουν όμως».

[ Πίσω ]